VAT

WSA w Rzeszowie wyrokiem z 28 maja 2024  r. sygn. I SA/Rz 77/24 oddalił skargę fundacji na interpretację indywidualną w przedmiocie odmowy stosowania indywidulnych prewspółczynników w VAT. Sąd zgodził się z Dyrektorem KIS, że zaproponowane przez fundację prewspółczynniki do odliczenia VAT są nieprecyzyjne i nie odzwierciedlają specyfiki działalności fundacji. Fundacja, zarejestrowana jako podatnik VAT, prowadzi działalność statutową (którą uznała za niepodlegającą VAT) oraz gospodarczą (opodatkowaną VAT). Wystąpiła o interpretację, czy może stosować różne prewspółczynniki do odliczenia VAT w zależności od rodzaju działalności i ponoszonych kosztów.

W wyroku 7 sędziów z 24 czerwca 2024 r. (sygn. akt I FSK 1661/20) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cesja praw i obowiązków z umowy deweloperskiej, przed wydaniem przez dewelopera cedentowi lokalu do posiadania, za zapłatą tzw. „odstępnego” stanowi świadczenie usług a nie dostawę towarów. W konsekwencji, w przypadku lokali mieszkalnych, taka cesja nie będzie opodatkowana stawką 8% VAT, lecz podstawową stawką 23% VAT. NSA zwrócił uwagę na ekonomiczny charakter omawianej transakcji, która, jego zdaniem, polega na zbyciu prawa majątkowego polegającego na umożliwieniu cesjonariuszowi wstąpienie w prawa i obowiązki przysługujące cedentowi względem dewelopera.

Omawiana opinia została wydana dnia 25 kwietnia 2024 r. w sprawie C-60/23 Skatteverket przeciwko Digital Charging Solutions GmbH (DSC). DSC prowadzi w Szwecji działalność polegającą na zapewnieniu użytkownikom pojazdów elektrycznych dostępu do sieci punktów ładowania obsługiwanych przez operatorów, z którymi DSC zawarła odrębne umowy. DCS zapewnia użytkownikom pojazdów elektrycznych kartę i aplikację uwierzytelniającą umożliwiającą ładowanie pojazdów w tych punktach. Na podstawie faktur otrzymanych od wspomnianych operatorów DCS co miesiąc wystawia faktury użytkownikom z tytułu ilości dostarczonej im energii elektrycznej. DCS pobiera również od swoich klientów comiesięczną, stałą opłatę z tytułu dostępu do aplikacji, niezależnie od tego, czy użytkownik faktycznie nabył w danym okresie energię elektryczną.

Przemieszczenie towarów własnych (należących do przedsiębiorstwa) podatnika z terytorium Polski na terytorium innego kraju członkowskiego UE uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: „WDT”). Przez ww. towary własne rozumie się takie towary, które zostały przez podatnika na terytorium Polski w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium Polski w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W przypadku przemieszczenia towarów własnych nie dochodzi do żadnej transakcji, która miałaby charakter dwustronny – prawo do rozporządzania towarami jak właściciel nie jest przenoszone na inny podmiot, lecz pozostaje u podatnika, który wyłącznie przemieszcza swój towar pomiędzy dwoma krajami członkowskimi UE. W związku z tym, w praktyce, przemieszczenie towarów własnych określa się jako tzw. nietransakcyjne WDT.  

W celu zwiększania sprzedaży podatnicy decydują się na prowadzenie różnego rodzaju akcji promocyjnych. Jednym z przykładów prowadzenia takich działań jest sprzedaż towarów w zestawach. Korzyścią po stronie kupującego jest to, że cena, jaką płaci za towary nabywane w zestawie jest niższa niż ta, jaką musiałby zapłacić, gdyby zdecydował się kupić towary oddzielnie. Oznacza to, że sprzedawca musi dokonać obniżki cen towarów wchodzących w skład zestawu. W przypadku, gdy towary te podlegają opodatkowaniu różnymi stawkami, w szczególności podstawową i preferencyjną, sposób dokonania takiego obniżenia może mieć istotne konsekwencje na gruncie VAT.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.174.2024.1.AK Z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpił podatnik VAT prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie wynajmu oraz wydzierżawiania nieruchomości (zarówno budynkowych jak i lokalowych). W stanie faktycznym wskazano, że zdecydowana większość czynności wykonywanych przez wnioskodawcę jest opodatkowana VAT. W ograniczonym zakresie działalność ta jest zwolniona z VAT, ponieważ część nieruchomości jest wynajmowana na cele mieszkaniowe.  

W interpretacji indywidualnej z 23 kwietnia 2024 r., 0112-KDIL1-2.4012.16.2024.2.DS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) oceniał możliwość stosowania zwolnienia z VAT dla usług najmu pomieszczeń typu schowki, komórki, piwnice przez spółdzielnię. Zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, wspomniane pomieszczenia są wykorzystywane przez mieszkańców budynków mieszkalnych zarządzanych przez spółdzielnię głównie do przechowywania rowerów, wózków dziecięcych, przetworów, itp. Podatnik zajął stanowisko zgodnie z którym takie zwolnienie nie przysługuje, z czym organ interpretacyjny się nie zgodził. Dyrektor KIS uznał bowiem, że w tym przypadku zastosowanie ma art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT zgodnie z którym zwolnione z VAT są usługi wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Sprawa dotyczyła portugalskiej spółki (dalej: „Spółka”), która w ramach kampanii promocyjnych przy sprzedaży nowej prenumeraty czasopisma, oferowała prezent w postaci tabletu lub smartfonu. Prezent był wysyłany do klientów wraz z czasopismem po uiszczeniu pierwszej miesięcznej raty prenumeraty, której wysokość wynosiła tyle samo, co wysokość kolejnych rat. W przypadku rezygnacji z prenumeraty, klienci zatrzymywali prezent bez ponoszenia kary.